04-07-12

traag

 

traag

Traag en onzeker klim je naar boven uit de duisternis. Er treedt netelbrandgevaar op. Wanneer je niet uitkijkt drukt het een stempel op je geest. Je bereidheid is groot om dit alles draaiende te houden. Je voelt je verlaten, toch blink je en durft niet in te slapen.

Je weg is zeker naar het fraaie prille begin. Jouw bloemen lijken groot, te groot om ze te houden. Fijnere wil je en je gaat in de leer bij moeder natuur. Ook zij heeft belagers en je moet blijven vechten om je eenvoud te verdienen. Met vele zijn ze ,volle zeilen aan boord om je te beschimpen en je te overladen met het verleidelijke.

Het is niet dat je ze niet herkennen. Weldra zal je, je bloemen kunnen ontplooien. Dan komt de wet van de natuur. De mooiste of grootste worden bevrucht. Toch spookt in je gedachten de woorden van de eenzaamheid. Geen nood je wordt gered. Geen spoor van hebzucht zal je hebben, ook al kijkt de wereld je dreigend toe.

Ik geloof in de liefde en niet in de haat. Zij zal mijn kluwen ontwarren en je aankijken als een nooit geboren wezen. Ik zet mijn stappen vooruit en riek frisse lucht. Je kan mij toch zo schoon aankijken vanuit de toppen van de bomen. Het is nooit te laat om je glimlach te tonen

11:22 Gepost door Patrick Van Gampelaere | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.