07-06-12

purperen dovenetel

 
Purperen dovenetel
 
   
 

Het vurig verlangen van het kleine bloemetje. Je ziet er niet uit als een spook. Je kunt wel hommels ontvangen zo groot. Het liefst groei je onopgemerkt. Daar in het gras of aan de kant van een heg. Je bent groot in je klein zijn.

Zijn je tranen wat opgedroogd? Je hebt wel broertjes en zusjes, die nog met de poppen spelen. Je vormt een stempel van moeder natuur. Je groeit maar een jaartje dan ben je dood. De grond ligt dan bezaaid met zaadjes die wél de winter trotseren.

Maar nu is het lente en slaap je niet in. Geen slak of eend die jou lust. Je bent even sterk als de prilste scheut van de grootste boom. Hij heeft wel grotere bloemen dan jij waarvan mensen achterover vallen. Dat is jou kwaadste predator.  Hij trekt je uit of spuit je dood de dwaas van een mens.

Ik heet purperen dovenetel roep je nog na. Ik zou je willen beschermen en je koesteren. Wil je groeien in mijn tuin? Ik hou niet van al dat exotisch gestoef. Geef mij maar het echte. Ik weet het, mensen verklaren mij gek en wijzen mij de weg. Mijn karakter is zoals die van jou beste purperen dovenetel.

 

 

14:30 Gepost door Patrick Van Gampelaere | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.