30-05-12

slangenkruid

 
 
 
 
 
 
 
De afbeelding van slangenkruid in het kruidboek van Rembert Dodoens is bijna zo nauwkeurig weergegeven, dat het best kan wedijveren met de modernste prenten in de flora's van vandaag. Zijn lange rechte wortel kan er niet op...vandaar de krul. Men wouw toch heel de plant afbeelden, niet zoals we dat nu vinden in de huidige prenten van het jaar 2012. Men geeft enkel dedails weer. Heeft Pieter Van den Borcht ( houtbloksnijder van de 16de eeuw) dan ongelijk met zijn misvormingen? Dat was het probleem bij het samenstellen ( 1554) van het kruidboek. De tekeningen verloren hun souplesse bij het maken van een houtsnijwerk. Pieter Van der Borcht was de beste. Hij tekende rechtsreeks op het hout. Vandaar zijn kwaliteit.
 
De kleur en de bouw van de bloem werd door Dodoens goed omschreven: hij gaf op zijn eigentijdse manier de beschrijving van schichten( ghelijk veerkes wtghesprevet wassen tusschen) weer. Hij spreekt ook over de beharing( hayrachtige bladeren) die de plant rijk is. Schichten zijn schilferachtige blaadjes in de vorm van een kromgetrokken aar waartussen de blauwe bloempjes bloeien. Deze bloeiwijze ( zie detailfoto) is ook goed afgebeeld.
Vanwaar komt de naam slangenkruid? Het staat letterlijk in het kruidboek bij het hoofdstuk apothekers.. Zou het iets met slangen te maken hebben? Er staat beschreven slangenkruid is goed tegen slangenbeten. Verder staat er nog: toekomstige moeders zouden meer melk produceren, wanneer ze een preparaat van de wortel, bladeren en zaad met wijn zouden drinken.
 
 
Over borsten gesproken: uit het boek van Darwin " Het ontstaan van soorten " ( 3 eeuwen later) staat geschreven dat de borst waarvan de zuigeling zijn melk tapt oorspronkelijk een buidel was.  De tepel in de buidel spuit melk in het jong. Door evolutie en natuurlijke selectie zijn er bij de zoogdieren ( waar de mens ook bij hoort) borsten ontstaan met tepels om melk op te zuigen. De tijd staat niet stil zou ik zeggen.
Dat geldt zeker voor de evolutie van de naamgeving. Dodoens gebruikt in 1554 de naam Groot wilde ossentong. Ik ben niet volledig, er is enkel evolutie in het spel door de onenigheid der botanici: in de flora Veldgids Nederlandse flora geschreven door Henk Eggelte schrijft hij slangekruid uitgeverij kn v v, Utrecht 2000. In de flora Heukels druk van 2005 schrijft hij slangenkruid
Het is maar goed dat we de vinger op de pols houden om zeker up to date te zijn wat planten betreft. Vandaag nog ontstaan door kruisingen steeds nieuwe soorten. De mens versnelt dat tempo door kunstmatige ingrepen, door bv stuifmeel van de ene bloem op de andere bloem met een penseeltje te strijken. In de natuur gaat dat trager. Daar gaat het over miljoenen jaren. Zo was het oog oorspronkelijk een pigment dat lichtgevoelig was. Niet te geloven zou ik zeggen.

17:34 Gepost door Patrick Van Gampelaere | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.