19-05-12

woede

deco 2.jpg

Je zag blauw van woede. Het graafde diep in mijn ziel. Het was als een barre winter. Gelukkig  was het met merelgezang, het maakte mij niet bang.

Ik stond op met een kater. Het was extra kort en snel vergeten omdat weten te praten. Wij vormen geen muur van dikke schors tussen ons.

Wij zijn op ons hoede voor succes. Je wordt dan een hele andere mens. Neen een herkenning zit er niet in, maar wel mijn beminde. Ik wil mens blijven en grijpen naar wat ik nog leren moet.

Het is niet werken met een steen , ook niet met een pen. Wel met foto's waar poëzie in zit. Hoe meer ik het gemoed niet uiten kan kruip overmij de eenzaamheid.

Elke bloem komt weer tot bloei. Sombere dagen doven zich uit bij het maken van schoonheid.

09:43 Gepost door Patrick Van Gampelaere | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.